قرنِ
اجاره‌ای.زندگی در سال ۲۱۵۶

در جهان قرن اجاره‌ای، داشتن پول به‌تنهایی برای ادامهٔ زندگی کافی نیست. خانه می‌تواند حق استفاده‌ای موقت باشد؛ درمان و رفت‌وآمد به دسترسی وابسته‌اند و یک ثبت رسمی می‌تواند مسیر زندگی را ببندد. بهای بازگشت این نظم را از چشم نایر تجربه می‌کند؛ انسانی که می‌خواهد پناهگاهی مشترک پابرجا بماند و زندگی آدم‌های وابسته به آن از هم نپاشد.

در زندگی روزمرهٔ او، یک قطعهٔ سالم، تعمیر عقب‌افتاده یا چند روز غذای بیشتر اهمیت دارد. منابع محدودند و برای تأمینشان باید میان راه‌هایی انتخاب کرد که هیچ‌کدام بی‌هزینه نیستند. نایر اهل عمل است و وقتی خطری می‌بیند، زود تصمیم می‌گیرد. همین توانایی، پرسش دشوار رمان را پیش می‌کشد: مسئولیت مراقبت از دیگری تا کجا پیش می‌رود و از کجا به تصمیم‌گرفتن به جای او تبدیل می‌شود؟

روایت با رفت‌وبرگشت میان گذشته و اکنون، فاصلهٔ میان نیت و نتیجه را دنبال می‌کند. بدن، کار، محدودیت خدمات و حق مخالفت، جزئی از زندگی شخصیت‌ها هستند. مخاطب با کشمکشی وارد کتاب می‌شود که هم مادی است و هم انسانی: چگونه می‌توان جایی برای ادامهٔ زندگی ساخت، وقتی حفظ امنیت ممکن است به گرفتن اختیار دیگری گره بخورد؟